Αφού εγκαταστήσαμε το κοπάδι στο κοτέτσι, άρχισα να ψάχνω για φωλιές, στο ίντερνετ, αφού δεν είχα χρόνο και την ηρεμία να καθίσω να κατασκευάσω μερικές. Έτσι λοιπόν πήραμε έτοιμες. Ψάχνοντας στο ίντερνετ, με μεγάλη έκπληξη βρήκα ότι στην πόλη μου υπήρχε ένα από τα πιο εξειδικευμένα μαγαζιά στην χώρα μας, στο θέμα των πτηνών και το είχε ένας παλιός γνωστός μου.
Ας τον κάνουμε και λίγη διαφήμιση, γιατί το αξίζει: https://www.kotokotakia.gr/
Πήγα λοιπόν να πάρω τις φωλιές από 'κει. Για καλή μου τύχη βρήκα στο μαγαζί, άλλον γνωστό, ο οποίος συνεργάζεται με τον ιδιοκτήτη.
Και οι δυο, με πολλές γνώσεις στο αντικείμενο και με διάθεση να με βοηθήσουν στο κάθε τι.
Με τα πολλά, αγοράζω τις φωλιές και πάω στο κοτέτσι και τις συναρμολογώ, με σχετική ευκολία.
Το πρώτο κοτέτσι είχε τον ευρύτερο χώρο, αρκετά περιφραγμένο αλλά το ίδιο είχε αρκετά κενά και τρύπες, τα οποία προσπαθούσα διαρκώς να κλείνω.
Ο φίλος ο Πετράν που έχει κι αυτός κότες άρχισε να μου λέει ιστορίες, για κουνάβια, νυφίτσες και βιζόν (γουνοφόρα που έφεραν από Ρωσία προς εκμετάλλευση αλλά έχουν επιβιώσει έξω στην φύση από όταν δραπέτευσαν από κάποιες μονάδες) τα οποία χωρούν από οπές των 3 εκατοστών... Ανατρίχιασα στην σκέψη ότι οι τρύπες του κοτετσιού ήτανε πολύ πιο πάνω από 3 εκατοστά... Εν τω μεταξύ, ο Πετράν, όσο αυξάνονταν τα τσίπουρα, τόσα αυξάνονταν κι οι ιστορίες για κοτέτσια που είχαν δεκάδες κότες και τώρα μείνανε μόνο πούπουλα...
Όλους και όλα τ' ακούω, κατά την συμβουλή του βλάχου αφεντικού που είχα όταν ήμουν νεαρός, στην τεχνική εταιρεία και κάνω αυτό που νομίζω...
Τι να κάνω για να περιορίσω τον κίνδυνο, πήγα άμεσα και πήρα δυο φωτιστικά με φωτοκύτταρο, σαν αποτρεπτικό παράγοντα, σε περίπτωση που πλησιάσει το βράδυ, κάποιο από όλα αυτά τα νυχτόβια και τρομερά ζώα που μου περιέγραφε ο Πετράν...
Τα τοποθέτησα και πιθανόν εξ' αυτού, δεν δέχθηκε το πρώτο κοτέτσι κάποια επίθεση, αν και νομίζω πως έπαιξε ρόλο το ότι ο ευρύτερος χώρος είχε πολλές περιφράξεις.
Παρ' όλα αυτά, εγώ δεν ησύχαζα και είχα τον φόβο μήπως κι έχουμε καμιά επίθεση οπότε άρχισα να οργανώνω στο μυαλό μου, την μετάβαση στο δεύτερο κοτέτσι που ήθελα από την αρχή να βάλω τις κότες σ' αυτό. Ο βλάχος, το αφεντικό που είχα στην κατασκευαστική εταιρεία που δούλευα νεαρός, μου έλεγε «πριν ξεκινήσεις μια δουλειά, πρώτα θα την φτιάξεις στο μυαλό σου και μετά θα ξεκινήσεις να την κάνεις!». Πόσο δίκιο είχε, ο μπαγάσας!
Εν τω μεταξύ, για καλή μου τύχη, ο καιρός άρχισε να ζεσταίνει και οι μυρωδιές κι οι μύγες, άρχισαν να ενοχλούν τον παππού που ήθελε το κοτέτσι δίπλα του, για να κάνει τον τσομπάνο ξανά στα γεράματα και κάποια μέρα μου είπε να κανονίσω να το μεταφέρω όπου θέλω...
Ο στόχος επιτεύχθη!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου